Artikel

Terschelling (edelhert)


Oerol edelherten




Weer edelherten op Terschelling

Dit artikel is op 20-10-2008 geplaatst
Op 24-12-2009 bijgewerkt




‘Oerol’ is een jaarlijks terugkerende muziekfestijn op Terschelling dat iedereen in Nederland kent. ‘Oerol’ betekent overigens ‘overal’. Nederland leert Terschelling nu ook op een andere manier kennen.

Het staat nu wel vast, op Terschelling lopen sinds enkele weken tot ieders verrassing opeens edelherten. Het gaat mogelijk om tien dieren: negen hinden en één hert zijn er gezien. Het gewei van het hert blijkt naar zeggen te zijn afgezaagd.

Zoals gewoonlijk worden er ook nu allerlei speculatieve luchtballonnetjes losgelaten. Wij doen daar op deze plek even lekker aan mee. Tien herten in één keer naar Terschelling? Zijn die allemaal gaan wadlopen? Eén hert met afgezaagd gewei? Een gewei als hert zijnde op je kop is veels te leuk, dus zo’n modificatie is zonder twijfel mensenwerk. Typisch een klus die bij herten in kleine wildparkjes en vooral veehouderijen voorkomt (vlees van wild met Kerst op de tafel is een romantisch fabeltje, het overgrote deel vlees in Nederland van wild is afkomstig van veehouderijen uit binnen- en buitenland). Een gewei afzagen krijg je bij een hert echter niet zonder meer voor elkaar. De trotse eigenaar zal zeker niet vrijwillig meewerken. Ook al loopt het dier op een weilandje in een rastertje achter je huis, je moet hem daarvoor wel eerst vangen en klemzetten. Wie heel handig is; lokken kan, maar is slechts éénmaal mogelijk, het dier zal er de rest van z’n bestaan nóóit meer intrappen. Na klemzetten is afzagen een kwestie van twee minuten. Een dergelijke onaardige bejegening maakt een hert schuw en onbenaderbaar en onbehandelbaar. Een goed moment dus om als hert je carrière een nieuwe wending te geven. Bij voorkeur door te ontsnappen en vervolgens proberen zoveel mogelijk mensen te ontwijken. Lange vluchten op vreemd terrein horen daarbij zeker tot de mogelijkheden. Een flinke Waddentocht naar verre wenkende horizonten: dat klinkt wel heel aantrekkelijk voor een onttakeld hert met geschonden imago. Deze dieren dan nóg eens vangen, ha, da ga nie goe lukke... Wat zijn edelherten toch heerlijke dieren!

Kortom, mensenwerk. De dieren zijn waarschijnlijk afkomstig uit een houderij. Mogelijk ontsnapt, mogelijk losgelaten. Het kan allemaal wat eleganter en oprechter, maar het feit is voor de natuur op Terschelling prima. Edelherten zullen het ook daar uitstekend naar hun zin hebben. Hoe meer grote grazers, hoe beter en completer de natuur zich er zal ontwikkelen en hoe groter ook onze vreugd.

Weet je wat? Helaas eerder voor één gat gevangen, maar klemmen tot dusver weten te ontlopen, vermoeden wij toch dat binnenkort de geweren weer zullen worden geladen en op Terschelling de mooie rust intensief zal worden verknald. Overal in de oostelijke provincies komen immers elk jaar wel weer edelherten voor die vanuit Duitsland hier eens komen polsen of onze plantjes aan de overkant niet net wat groener zijn. Helaas worden deze inventieve dieren in Nederland per definitie met geweervuur om het leven gebracht. Met uitzondering natuurlijk in de Oostvaardersplassen en de Veluwe. Want in de rapporten staat geschreven dat alleen daar edelherten thuishoren en nergens anders... In de Oostvaardersplassen wordt overigens niet op hen geschoten, op de Veluwe wel, maar daar houdt men elk jaar wat dieren over voor een volgend jachtseizoen...

De edelherten blijken door een groep vrienden te zijn uitgezet: een kroeggrap. Vrienden van het Veluws Hert zullen het wel niet zijn geweest. Vrienden van de Nieuwe Wildernis?



Het Terschellingse edelhert krijgt nog een staartje...

Uit "Duinbehoud" van december 2009 het volgende citaat:
“Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat er edelherten op Terschelling zijn uitgezet. Op bevel van de minister van LNV, moesten de herten uit het duingebied worden weggehaald, omdat ze op de Waddeneilanden niet thuishoren.

De totale kosten van die actie lopen inmiddels in de tonnen. De hoofddader heeft intussen een rekening van enkele tienduizenden euro's gepresenteerd gekregen. Tijdens een discussie over het beheerplan voor de duinen van Schiermonnikoog in april jongstleden is juist voorgesteld herten als grazer in te zetten. Opmerkelijk is, dat er in die discussie wel van uit gegaan wordt dat het edelhert een inheemse grazer is die een positieve bijdrage kan leveren aan het ecosysteem.

Het edelhert heeft op Terschelling een flinke reputatieschade opgelopen. In een land waar natuurgebieden de meest eigenaardige soorten grazers worden uitgezet, krijgt juist het in Nederland inheemse edelhert op de Waddeneilanden de status van exoot. Het wordt tijd voor rehabilitatie.”


Anoniem (December 2009): Een jaar herten op Terschelling. Stichting Duinbehoud. Leiden. Bladzijde 18.