Artikel

Muizenplaag in agrarische woestijnen


In de Volkskrant van 24-01-2015 vernemen wij de volgende interessante mededeling: “Zo'n 150 kilo muis per hectare grond. Door een ongekende muizenplaag is een groot deel van het Friese grasland veranderd in een soort woestijn. De schade wordt geschat op 80 miljoen euro. Wie gaat dat betalen? En hoe is het muizenleger te stoppen?”




Dit artikel is op 05-03–2015 geplaatst


De titel en de inleidende paragraaf bevatten in de kern de aanklacht, de daaruit voorkomende schade en wie daarvoor zou moeten opdraaien. Stichting Kritisch Bosbeheer heeft bezwaar tegen deze simpele analyse en de niet minder simpele ‘oplossing’ die geen oplossing zal blijken te zijn maar symptoombestrijding, zoals door de Volkskrant aan ons medegedeeld.

Volgens onze waarneming is de “ongekende muizenplaag” een natuurlijke reactie op een ongekende door boeren aangerichte verwoestijning. Niet de muisjes vervaardigden deze woestijn, zij zijn er het gevolg van. Alleen de arbeidende boer is daarvoor verantwoordelijk. Er is niemand die hem dwingt tot het aanrichten van extreme monoculturele begroeiingen bestaande uit één grassoort op schrikwekkend grote arealen en met onnatuurlijk grote hoeveelheden toegevoegde synthetische kunstmestgiften. In een normaal en gevarieerd landschap, dat kan beslist ook een boerenlandschapje zijn, zijn massale plagen als de bovenstaande uitgesloten.

De verwoestijningen zoals wij die helaas steeds vaker op landerijen aantreffen, zijn een ramp voor de natuur. Hij, de natuur, zal dat ongerief terecht altijd proberen te bestrijden en terug streven naar een natuurlijke ordening en binnen het abiotische kader streven naar de grootst mogelijke variatie. Op een massale woestijnakker vaak ook massaal. Daar passen die “150’ kilo muis per hectare dus uitstekend bij. Muizen zijn prima toegerust om op alleen grasworteltjes te overleven. Als daar ook alléén grasworteltjes groeien, verkrijgt men dus als vanzelf ook alléén grasworteltjesetende dieren. Ziedaar dat op de Friese graswoestijnen nu alleen massaal grasworteltjesetende muizen verschijnen. En dat is maar goed ook.

Dit is geen moreel oordeel. Dit is een ecologisch oordeel, dat wij ecologen een natuurlijk proces noemen. Welke boer van bovengenoemd proces hinder ondervind kan het resultaat dat daaruit verschijnt proberen te bestrijden of beter, de oorzaak waarvan hij volgens ons de aanstichter is, wegnemen. Indien hij daaruit schade lijdt, dient ook uitsluitend hij uit eigen middelen deze te bestrijden. Immers alleen hij is verantwoordelijk voor deze massale monoculturele graswoestijn en de massaal op deze dis verschijnende grasworteltjesetende ‘plaag’ muizen. Het zou waarlijk bizar zijn om daarvoor aan anderen de rekening te presenteren.

U beste lezers, kunt onze natuur een handje helpen. Drinkt vanaf heden geen Friese melk meer. U bent toch geen slaafs zuigkalf? Eet voortaan geen Friese koe of delen daaruit. U bent toch geen barbaar? U bent als mens immers een geëvolueerde vruchteneter en zult na de zegende voorbereidende arbeid der muisjes ruim beloond worden voor uw goede bedoelingen met onder meer de terugkeer van vele inmiddels haast vergeten weidevogelsoorten in het Friese landschap. Wordt ons advies opgevolgd dan nemen wij na eeuwen uiteindelijk wraak op de verschrikkingen die de heer Bonifatius en zijne volgelingen aldaar hebben aangericht welke door de moderne golfplaten behuisde boer en zijn vee verder wordt gecultiveerd.


Bron
www.volkskrant.nl/binnenland/zon-150-kilo-muis-per-hectare-grond~a3836391/




© Stichting Kritisch Bosbeheer

Door welk kader men dit ook beziet: veel moderne agrarische gebieden zijn ecologisch ontspoord.