Artikel

Wolven- en lynxenjacht in Zweden


Eind 2009 heeft de Zweedse overheid besloten om na 45 jaar de jacht op wolven weer toe te staan. Dit gebeurde onder strikte voorwaarden en met verplichte deelname aan begeleidend wetenschappelijk onderzoek. Daardoor zijn er, nu de jacht voorbij is, interessante gegevens beschikbaar gekomen waarnaar we normaal bij jachtpartijen in binnen- en buitenland maar naar moeten gissen. Ik bespreek deze in dit artikel.



[[ https://forum.zwaremetalen.com/forum_topic/799319/10/ | Op 16 juni 2003 schreef attila de hun ]] :Volgens zoogdierenkenner Ruud Lardinois van de Stichting Kritisch Bosbeheer in Dieren kan de wolf binnen afzienbare tijd Nederland bereiken: “Hoe lang het precies gaat duren is moeilijk te zeggen. Dat hangt vooral af van de mens. Als die niet al te grote barrières opwerpt, kan het in een jaar of twintig zover zijn. Als alles meezit, kan het ook veel eerder zijn.

12 jaar dus. Goed ingeschat. 
——————————



De wolf is dus terug. En dat is maar goed ook, want het gaat om een belangrijke sleutelsoort die op zwakke, zieke en minder aangepaste dieren selecteert, waardoor de natuurlijke opbouw van prooidierpopulaties zich ecologisch evenwichtiger ontwikkelt. Al zullen de aantallen te vestigen wolven in Nederland beperkt blijven omdat er nauwelijks nog voldoende grotere ecologisch samenhangende natuurgebieden beschikbaar zijn. De beste kansen voor de wolf om in Nederland leefgebieden te herbezetten liggen derhalve vooral op de Veluwe. Maar als je je realiseert dat bijvoorbeeld op Veluwezoom alleen al rond 200 jachtinstallaties door en voor de schietende medemens zijn opgericht - zijnde de recreatieve jacht - dan houden wij ons hart vast of dit niet wéér een volgende nieuwe conflictstof kan gaan opleveren…


“Preventiekit wolven”?
Enfin, voor de nietsvermoedende Veluwebezoeker is er weinig te vrezen. Wolven eten geen mensen. Ook geen kleine mensen. Koeien zijn gevaarlijker. Niet dat wij vrezen door koeien te worden opgepeuzeld, maar een duwtje door 600 kg vlees op poten kan ernstige gevolgen hebben zoals de jaarlijkse ongelukkenstatistieken keer op keer aantonen. Een wolf is daarentegen volstrekt risicoloos voor den recreërende mensch. Hebben wij derhalve nood aan een ‘Module Wolven, vossen en marterachten’ | www.bij12.nl/onderwerpen/faunazaken/faunaschade-preventiekit-fpk/module-wolven-vossen-en-marterachtigen/ ]]? Neen. Substantiële schade echter door honden, die dieren opdrijven en zelfs huisvee doden en waarbij de mens zelve ook ongerief kan oplopen, behoort heel veel meer tot de mogelijkheden. Hoedt u vooral voor de hond!

Op een eenzame maar fascinerende reis in Oost-Europa ten tijde van het Socialistische Paradijs zag de auteur dezes eens op de wijdse velden een zwervend pak verwilderde honden aan de arbeid. Niets ontziend trokken zij als een wervelwind door de wijdse landschappen. Zelfs het kleinste vogeltje dat zich geschrokken in de akkergewassen terugtrok, niets leek zich aan de honden te kunnen onttrekken. Als een wervelende vlucht spreeuwen zwermden de plunderaars van de ene plek naar de volgende ontdekking van wild. Ik heb zelden zo een nietsontziende en genadeloze opgewonden meute jagers aan het werk gezien. Het beneemt je de adem…

Neen, dan de mens, hij is helaas niet zelden het kwaad zelve. De (wolven)verdelgende mens heeft een trackrecord die ongeëvenaard is. Daar kan geen beest tegen op. Wolven die op spiesen werden geprikt, aan de galg gehangen, dan wel in vallen gelokt, in kuilen geworpen, met pek en veren overgoten, of een ijzeren pen met weerhaken - prozaïsch wolfsangel genaamd - verstopt in uitgeworpen lokaas, geen actie werd ongeoorloofd geacht om deze magistrale diersoort uit te roeien. Zoals u weet is dat aardig gelukt.






[[ Wolf - De wolf en de zeven geitjes (1).jpg ]]
[I] © Stichting Kritisch Bosbeheer.
Dromen zijn bedrog. [/I]

© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Door de natuurbeherende mens verzamelde delen van een overleden Schotse Hooglander op Veluwezoom. Waar de overige delen van het dier gebleven zijn is een raadsel. Mens speelt wolf?



[I]© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Hier het betere werk. Wolven overmeesterden een edelhert. Alleen de oneetbare delen bleven in de natuur achter. Mensen daarentegen spijkeren juist deze delen weer graag aan de wand. Is het geen teken aan de wand…?


[I]© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Wolvenkeutel die door wolven graag op opvallende plaatsen achtergelaten worden. Om soortgenoten te informeren, wie wat onderneemt, enzovoort. Altijd is aan de hand van keutels relatief eenvoudig uit te pluizen wie wat gegeten heeft.


[I]© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Deze keutelvariant laat weer zien dat de afzender duidelijk toe was een de wat hardere delen van de prooi. Dat eet wat minder makkelijk maar het merg in de botten is zeer geliefd.


[I]© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Hier een historische vangkuil voor wolven. Het gat in de grond, dat overigens verschillend gevormd en opgebouwd kan zijn, werkt als volgt. Op de opening wordt een dunne laag takken gelegd, terwijl vanuit de kuil zich verlokkende geurige luchten van lokaas naar buiten wervelen. Dan is het lot van de hongerige wolf snel bezegeld: hij zakt door het takkendakje en ploft in het gat. Door de steile wanden is vluchten onmogelijk. Het zal zijn definitieve galgenmaal zijn…


[I]© Stichting Kritisch Bosbeheer.
Dit is een historische gegraven variant van een wolfskuil en nog goed als zodanig herkenbaar.